Het plafond.

Misschien ken je het wel, het gevoel dat je plafond nu wel bereikt is. Toch kan je niet anders dan doorgaan.

Mijn grens is momenteel toch ook wel bereikt. Zo’n huilbaby is niet niks in combinatie met een peuter. De laatste dagen heeft mijn oudste zoveel geweend. En ze heeft gelijk, ik zou ook lastig doen moest ik haar zijn. Het is zo’n flink kind als je haar een beetje aandacht geeft, maar het lukt gewoon niet om die tijd vrij te maken! En als ik haar wel aandacht geef en Andreas niet, dan is die weer vertrokken met huilen.

Gelukkig is mijn dieet wel wat gelukt. Ik ben blijkbaar op een dietiste gebotst die wel iets kent van motivatiepsychologie. Ik ben dus nu de derde dag bezig en het lukt me redelijk goed. Alleen vandaag heb ik 1 mignonetteke gegeten. Hoewel dat eigenlijk mag van de dietiste, ben ik dus vandaag iets minder tevreden over mezelf. Maar kijk, ik heb niet echt gezondigd, want het mocht, zolang ik er maar van zou genieten en het niet zou binnen schrokken. Ik heb er van genoten, dus mission accomplished!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s